Helgin nálgast óðfluga svo best er að blogga um þá síðustu áður en hún úreldist.
Síðastliðið fimmtudagskvöld hitti ég nokkrar vinkonur á nýjum mexíkóskum stað: Tabascos og mæli ég alveg eindregið með honum. Hann er þarna á horninu við hliðina á Kaffi Reykjavík. Staðirnir sem staðsettir eru þarna fara reglulega á hausinn svo það er um að gera að drífa sig. Töff innréttaður, kósí, fínt verð og jömmí matur en the pièce de résistance er mikið úrval af frosnum margarítum sem er hér með minn nýi uppáhalds drykkur. Ég fékk mér lime margarítu, chimichangas og Coronu og það var sko alveg eins gott og það hljómar. Mér fannst ég eiga það skilið eftir mikið bras við að komast út úr húsi. Hannes var ekki kominn heim og ég var að reyna að punta mig og sinna strákunum um leið. Þeir höfðu heimtað að fara í bað en nenntu svo ekki að vera ofan í lengur en nokkrar mínútur og voru að hlaupa um allsberir. Allt í einu heyri ég neyðargól en þá er Halldór búinn að pissa og kúka á gólfið og renna í gumsinu og er að detta aftur og aftur ofan í það við að reyna að brölta á fætur. Ekki beint smekkleg og lystaukandi byrjun á kvöldi.
Ég er samt með samviskubit yfir matarbruðlinu því ég er hætt að geta ignorað kreppuna. Greiðsluþjónustan hefur hækkað í 300 þús á mánuði og þá eru eftir leikskólagjöld, bílaafborgun, matur og öll önnur neysla. Ég er í hálfu starfi og ætlaði að að halda því óbreyttu a.m.k til áramóta nú þegar Halldór er kominn á leikskóla og nýta restina af tímanum í ýmis gæluverkefni en sé ekki fram á að það gangi upp. Ég kenni samt ekki eingöngu kreppunni um heldur frekar Hannesi og ofmati mínu á fjármálaumsjónarhæfileikum hans. Ég er því frekar önug út í hann og sparnaðarráð hans þessa dagana. Hann segir að ég eigi að læra að gera súpu úr kjúklingabeinum eins og Pólverjavinur hans sem eyðir víst 18 þús á mánuði í mat fyrir þriggja manna fjölskyldu. Spurning um að fara í pólsku búðina og bjóða Hannesi upp á súrsuð svínstrýni og vodkaskot í kvöldmatinn.
Hannes er þó ekki allur í kjaftinum því hann gerði sér lítið fyrir og veiddi í matinn um helgina. Nonni bóndi og fjölskylda hans buðu okkur í bústað skammt frá Laugarvatni og karlmennirnir laumuðust út kl. 4 um nóttina til að sitja fyrir saklausri bráðinni. Hannes náði einni niður í fyrsta skoti og Nonni kláraði hana af. Ég er með afskaplega blendnar tilfinningar gagnvart þessu veiðistússi. Ég var grænmetisæta af siðferðisástæðum í nokkur ár þegar ég var unglingur þar til ég nennti því ekki lengur. Ég vil ekki vera hræsnari og ef menn borða kjöt yfir höfuð er um að gera að vera meðvitaður um hvaðan það kemur. Svo á ekkert að mismuna dýrategundum eftir því hvort þær eru krúttlegar eða ekki.
Fyrst hann þurfti endilega að plaffa greyið niður fannst mér best að sýna því þann sóma að éta það svo það hafi ekki dáið til einskis. Við höfðum þó hvorugt gert að villibráð áður og ég ætlaði mér alls ekki að koma nálægt þessu þrátt fyrir dálæti á splatter myndum. Hannes var hins vegar svo þreyttur eftir ævintýrið að hann grjótsofnaði um leið og hann kom heim með gæsina enn í skottinu. Ég hafði heyrt einhvers staðar að maður þyrfti að láta gæsir hanga og þar sem ég vildi ekki að hún skemmdist tók ég á mig rögg eftir ráðleggingar frá er.is (formerly known as barnalandsspjallið) og hengdi gæsina upp á herðatré. Svo horfði ég á nokkur vídeó á jútjúb og leyfði Hannesi (með andlegum stuðningi frá Sæma)að kryfja hana á eldhúsborðinu daginn eftir. Það var alls ekkert subbulegt. Ég hreifst með og ætlaði að afhausa hana með einu höggi en það gekk engan veginn. Við átum hana svo daginn eftir með Waldorf salati, sætri kartöflumús og rauðvíni en ég missti endanlega lystina þegar ég fékk haglabyssuskot upp í mig.
Hér er stutt saga í myndum:
Ég fór í Krónuna í dag og keypti fullt af grænmetisbuffum. Þarf aðeins að jafna mig á brútalisma náttúrunnar.
